'Ben küçükken sarışındım' çocukluğumdan beri şu cümleyiduymadığım insan kalmadı. Sanki sarışın olmak marifetmiş gibi. Bir de ayrıldığım her kim varsa çoğunun benden snra sarışın biriyle birlikte olma durumu var birde. Bir keresinde ayrıldığım ama arkadaş kalmayı da başarabildiğim biriyle konuşurken bana 'sarışınlar tüysüz oluyor' diye bi cümle kullandı. Hayır hayır aklınıza diğer türlü bişey gelmesinsadece arkadaşız, o muhabbete de ben kaşlarımı aldırmam gerek dedikten sonra geldik zaten. Hayır ne alaka? Benim tanıdığım tüm sarışınlar gayette tüylü kaldı ki arkadaşlarımın çoğu sarışındır. Sadece tüyleri belli olmaz sarı olduğu için. Lisede baldırındaki tüyleri aldırmayan arkadaşım vardı benim, güneşte balık pulu gibi parlıyordu. Kız güzeldi ve tek kötü huyu oydu kaşlarını falan aldırmazdı kalın kalın dolaşırdı ortada. Demekki neymiş eski sevgiliye kıl tüy muhabbeti yapılmamalıymış.
Bu aralar hayatımda değişik bişey yok diye oturdum düşündüm. 'acaba ben sıradanlaşıyor muyum?' diye. Fazla düşünmemeye karar verdim ve pilatese,çello ve şan kurslarına gitmeye karar verdim. Çello ve şan aklımda yoktu; bir tanıdığım var Mimar Sinan'da öğretim üyesi o teşvik etti. Ünüversiteye giderken sanat akademisi kurslarına girilebiliyor dedi. Anlattı biraz kafama yattı. Belki bende 2 Çellocu gibi bişey olurum diye düşündüm, 2 kişiden birisi olursam zaten ikinciyi bulurum diye düşünüyorum. Hadi bakalım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder